بهترین متخصص کلیه و مجاری ادراری در یزد

کلیه و مجاری ادراری

گلومرولونفریت (التهاب گلومرول ها) چیست؟

    گلومرولونفریت از جمله بیماری های کلیوی می باشد که بر اثر التهاب گلومرول ها (فیلترهای کوچک) در کلیه ایجاد می شود. وظیفه گلومرول ها ، حذف مواد اضافی و زائد از جریان خون می باشد که بیماری گلومرولوفیت ، باعث اختلال در این عملکرد می گردد.

انواع گلومرولونفریت

    • گلومرونفریت حاد
    • گلومرونفریت مزمن
    • گلومرونفریت عفونی
    • گلومرونفریت پس از عفونت

علل بروز گلومرولونفریت

    از جمله شرایطی که باعث بروز گلومرولونفریت می شود، انواع عفونت ها هستند؛ البته نقص سیستم ایمنی بدن هم بی تأثیر نیست. بطور مثال؛ انباشتن پادتن ایمونوگلوبولین A در گلومرول ، باعث التهاب آن می شود که علائم آن سال ها بعد بروز می کند.
    از دیگر علل ابتلا به بیماری گلومرولونفریت ، عفونت های قلبی، باکتریایی، ویروسی، دیابت، فشار خون بالا، سرطان و آبسه می باشد.

علائم بیماری گلومرولونفریت

    علائم گلومرولونفریت ، اصولاً بعد از آسیب شدید گلومرول ها بروز می کند که شامل موارد زیر می شود:

    • فشار خون بالا
    • سردرد، تب و لرز
    • تغییر رنگ ادرار (صورتی یا تیره)
    • ادرار کف آلود (ناشی از وجود پروتئین در ادرار)
    • ورم (التهاب پاها، دست ها و صورت به علت انباشتگی مایعات اضافه)

روش های درمان گلومرولونفریت (التهاب مویرگ های کلیه)

    روش های درمان بیماری گلومرولونفریت مختلف است که بر حسب علل پیدایش و علائم آن، روش های مناسب انتخاب می شود. این روش ها عبارتند از:

    • کنترل فشار خون
    • تجویز کورتیکواستروئیدها برای کاهش التهاب و علائم وابسته
    • تغییر رژیم غذایی تحت نظر پزشک که شامل کاهش و کنترل مصرف نمک، آب، پروتئین و پتاسیم (به منظور کاهش مواد اضافی در بدن) می شود.

    همچنین روش های درمانی دیگری در صورت پیشرفت علائم بیماری وجود دارد؛ نظیر:

    • دیالیز
    • پلاسمافرز
    • داروی کاهش اثر سیستم ایمنی بدن (البته با توجه به علائم و شرایط بیمار تجویز می شود.)

مجاری ادراری چیست؟

    مجاری ادراری ، مسیر انتقال و خروج ادرار از کلیه ها به بیرون از بدن می باشد. به طور کلی، ادرار در کلیه تولید شده و سپس از لوله های باریکی عبور کرده و در مثانه ذخیره می گردد. در زمان پر شدن مثانه، عصب احساس تخلیه ادرار فعال شده و ادرار از شکافی به نام «مجرای پیشاب» از بدن خارج می شود.

عفونت مجاری ادرار (UTI)

    از آنجایی که اصولاً ادرار فاقد عفونت می باشد، مجاری ادراری تنها زمانی عفونت می کنند که باکتری ها به داخل مثانه راه یابند. باکتری ها به مجرای پیشاب خانم ها به دلیل کوتاهتر بودن، خیلی راحت تر از آقایان وارد می شوند. این باکتری ها، سپس به داخل مثانه رفته و موجب عفونت مجاری ادرار می گردند.

انواع عفونت ادراری

    • عفونت مثانه معروف به التهاب مثانه که رایج ترین عفونت ادراری می باشد.
    • التهاب مجاری ادراری که نوعی عفونت روی مجاری است.
    • عفونت کلیوی که در آن، کلیه دچار عفونت می شود.

علل ایجاد عفونت ادراری

    ۸۰ تا ۸۵ درصد علت عفونت‌های دستگاه ادراری ، باکتری E.coli؛ ۵ تا ۱۰ درصد علت آن، باکتری استافیلوکوک ساپروفیتیکوس و نیز کمترین درصد آن هم مربوط به عفونت ویروسی یا قارچی می شود. سایر علل باکتریایی عفونت مجاری ادراری که زیاد هم معمول نیستند، عبارتند از: کلبسیلا، پروتئوس، سودوموناس و انتروباکتر.
    لازم به ذکر است که عفونت دستگاه ادراری ناشی از استافیلوکوکوس اورئوس، معمولاً به ‌شکل عوارض جانبی عفونت‌های منتقله از راه خون بروز می کنند.

    آمیزش جنسی
    فعالیت جنسی در زنان جوان فعال از نظر جنسی، علت ۷۵ تا ۹۰ درصد عفونت‌های مثانه به شمار می رود و خطر ابتلا به این عفونت با تعداد دفعات آمیزش جنسی، رابطه مستقیم دارد. اصطلاح «سیستیت ماه عسل» نیز عفونت‌های مکرر ادراری است که در اوایل ازدواج رخ می دهد. لازم به ذکر است که در زنان (بویژه زنان یائسه) به علت داشتن مجرای خروجی کوتاه تر و نزدیکتر به مقعد، در این امر بیشتر از مردان مستعد می باشند.

    نگه داشتن ادرار در طولانی مدت
    نگه داشتن ادرار در مثانه به مدت طولانی، باعث عفونت ادراری می شود. افراد معمولاً به دلیل تنبلی، وسواس استفاده از توالت‌های عمومی و… ادرار خود را نگه داشته و در نتیجه به عفونت ادراری مبتلا می شوند.

    سوندهای ادراری
    سوند ادراری یکی دیگر از دلایل ابتلا به عفونت‌های دستگاه ادراری می باشد که خطر عفونت آن را می‌توان با سوند گذاری، کاربرد روش آسپتیک برای وارد کردن سوند، تخلیه بسته سوند و… کاهش داد. اما درمان عفونت های پیچیده‌تر دستگاه ادراری دشوار بوده و به ارزیابی، درمان و پیگیری تهاجمی‌تر نیازمند می باشند. عفونت‌های دستگاه ادراری ، در کودکان با رفلکس (حرکات غیرطبیعی ادرار) مثانه به حالب ها یا کلیه ها و یبوست ارتباط دارد.
    عوامل خطرساز سوندهای ادراری عبارتند از: دیابت، ختنه نشده بودن و داشتن پروستات بزرگ، استعداد آناتومیکی و عملکردی، اختلالات متابولیکی، آسیب طناب نخاعی، استفاده مداوم از سوند، اختلال در دفع ادرار (شایع‌ترین علت عفونت و بستری) و…

چه افرادی مستعد عفونت ادراری هستند؟

    بیماری عفونت مجاری ادراری ، مُسری و واگیردار نیست و اغلب به دلیل مشکلات کلیوی و اختلالات مثانه ای ایجاد می شود. عفونت ادراری در خانم های جوان با شرایط زیر شایع تر می باشد:

    • از اسپری های اسپرم کش به همراه کاندوم استفاده می کنند.
    • قبلاً دچار این نوع عفونت ها شده اند.
    • از دیافراگم استفاده می کنند.
    • ارتباط جنسی داشته اند.
    • باردار هستند.

علائم عفونت مجاری ادراری

    • کم بودن میزان ادرار حتی در زمان پر بودن مثانه
    • احساس درد در قسمت پایینی کمر
    • درد یا سوزش در حین ادرار کردن
    • بوی بد و تیرگی ادرار
    • خون در ادرار
    • تکرر ادرار
    • تب و لرز

تشخیص و درمان بیماری عفونت ادراری

    بیماری عفونت ادراری ، اصولاً با یک آزمایش ساده ادرار، قابل تشخیص می باشد. به این صورت که از روی باکتری های موجود در ادرار، تست به عمل می آید. گاهی اوقات، این باکتری ها می توانند موجب عفونت های شدید کلیوی شوند؛ پس باید دانست که بیماری عفونت مجاری ادراری ، یک مشکل جدی است و خود به خود بهبود نمی یابد.
    از آنجایی که برخی از بیماری های جنسی هم سبب بروز علائمی کاملاً شبیه به علائم عفونت ادراری می شوند، اطلاع پزشک از روابط جنسی بیمار بسیار اهمیت دارد؛ چرا که شاید این علائم مربوط به بیماری های جنسی همچون کالامیدیا یا تبخال تناسلی باشند که به آزمایش های دیگری نیاز دارد.
    عفونت های مجاری ادراری خیلی رایج بوده و نحوه درمان آن ها نیز خیلی ساده می باشد که فقط لازم است پس از احساس ابتلا به این عفونت، سریعاً به پزشک مراجعه نمود و داروها را تا آخرین مرحله مصرف کرد.

پیشگیری از عفونت ادراری

    نوشیدن روزانه ۸ تا ۱۰ لیوان بزرگ آب و استحمام مکرر، مثانه را خالی، فعال و به دور از باکتری نگه می دارد.
    نوشیدن آب شاتوت و یا استفاده از قرص آن، پیشگیری کننده از این بیماری بخصوص در دختران جوان است.
    مصرف آنتی بیوتیک، قبل و بعد از ارتباط جنسی نیز از ابتلا به این بیماری، پیشگیری می کند.

پیوند کلیه چیست؟

    پیوند کلیه یا پیوند رنال به معنی انتقال و قرار دادن کلیه در بدن انسان از شخصی به شخص دیگر می باشد. یک پیوند موفق می‌تواند جان یک انسان را نجات دهد و عمر فرد دریافت کننده را طولانی کند و در نتیجه، کیفیت زندگی وی را بهبود ببخشد. بعد از این پیوند، بیمار از محدودیت ‌های دیالیز و از تظاهرات برگشت‌پذیر اورمی (وجود اوره در خون)، آخرین نشانه نارسایی کلیه ، خلاص می‌شود. حدود ۹۰ درصد از بیماران پیوند کلیه در حالی کلیه دریافت می کنند که کلیه‌های خودشان را هنوز دارا می باشند.

چرا کلیه ‌ها درد می گیرند؟

    در بیماری ‌های کلیوی که عمده ترین آن ها دیابت و فشارخون بالا می باشد، به نفرون ‌ها (بخش ‌های کوچک تصفیه کننده در کلیه ‌ها) حمله می‌ گردد. این نفرون‌ ها در اثر مسمومیت یا جراحت به سرعت آسیب می‌بینند و به آرامی از بین می روند؛ در نتیجه قدرت تصفیه از آن‌ها گرفته می شود. در این راستا با پیشرفت آسیب در هر دو کلیه، بعد از سال‌ها و حتی دهه ‌ها بیماری بروز می کند.

پیوند کلیه چگونه عمل می‌کند؟

    پیوند کلیه ، نوعی جراحی با هدف قرار دادن کلیه سالم فرد اهدا کننده در بدن شخص بیمار است که این کلیه پیوندی جدید، عمل تصفیه خون را انجام می دهد. فرد اهدا کننده‌ کلیه، می تواند یک انسان زنده یا دچار مرگ مغزی شده باشد که اغلب یکی از افراد خانواده یا فامیل است.
    در حالت عادی، سیستم ایمنی بدن بیمار به کلیه‌ پیوند زده شده به عنوان یک بافت خارجی نگاه کرده و در نتیجه به آن حمله می کند و یا آن را پس می زند؛ از این رو لازم است که بیمار پس از جراحی پیوند، از داروهای مهارکننده‌ سیستم ایمنی بدن استفاده کند تا مانع حمله بدن وی به کلیه پیوند زده ‌شده گردد.
    اکثر جراحان، کلیه‌ پیوندی را در پایین کلیه ‌های قبلی و نزدیک به لگن قرار می دهند و سیاهرگ و سرخرگ کلیه‌ اهدایی را به سیاهرگ و سرخرگ موجود در بدن بیمار و لوله‌ حالب را به مثانه متصل می‌ کنند تا خون در کلیه‌ جدید جریان یابد. کلیه‌ های ناسالم تا ابد در بدن باقی می‌مانند مگر این که موجب عفونت، فشار خون یا بافت سرطانی گردند که در این صورت برداشته می‌ شوند.
    گاهی کلیه‌ جدید پس از جراحی، بلافاصله شروع به کار کرده و گاهی چند هفته طول می کشد تا تولید ادرار کند؛ در این صورت لازم است تا زمانی که کلیه راه بیفتد، برای خارج ساختن نمک و مواد زائد از بدن، بیمار دیالیز شود.

شرایط پیوند کلیه

    برای انجام پیوند کلیه ، لازم است که فرد دهنده و گیرنده، ۳ نوع آزمایش را برای ارزیابی تطبیق فاکتورهای خونی و آنتی ژنی انجام دهند که عبارتند از:

    • تطابق گروه ‌های خونی
    • تطابق کراس مچ یا سازگاری خون
    • تعیین میزان تطابق آنتی ‌ژن های HLA (مهم‌ترین آنتی ژن های دخیل در روند پیوند کمپلکسی) که در بین دوقلوها بیش از ۹۰٪ موفقیت آمیز می باشد.

مراقبتهای قبل از عمل پیوند کلیه

    • مایع و دارو درمانی و آنتی‌بیوتیک ‌های پروفیلاکتیک (پیش‌گیرانه)
    • NPO یا ناشتا بودن که زمان آن توسط پزشک تعیین می‌ شود.
    • گرفتن رضایت نامه و خارج کردن زیورآلات و دندان مصنوعی
    • برقراری خط وریدی برای گرفتن مایعات و داروها
    • انجام آزمایش ‌ها و گرافی ‌های درخواست شده
    • گذاشتن سوند ادراری قبل از عمل
    • دادن روحیه و آرامش به بیمار
    • شِیو ناحیه عمل

مراقبت بعد از عمل پیوند کلیه

    • مراقبت از برش پوستی و کنترل درد
    • کنترل تعادل مایعات و الکترولیت ورودی و خروجی
    • تشویق بیمار به تنفس عمیق جهت جلوگیری از عفونت مجرای تنفسی
    • جلوگیری از ایجاد آمبولی با تجویز داروهای ضد انعقادی و تشویق کردن بیمار به راه رفتن
    • استفاده از نرم‌کننده‌ های مدفوع برای کنترل وضعیت یبوست ایجاد شده به دلیل بروز ایلئوس
    • تجویز داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی جهت کاهش ردّ پیوند همچون سیکلوسپورین و آزاتیوپرین

عوارض و خطرات احتمالی پیوند

    • ردّ پیوند
    • خونریزی
    • عفونت شدید
    • واکنش به بیهوشی
    • نارسایی کلیه دریافت شده توسط بیمار

انواع ردّ پیوند کلیه

    اصولاً پس از انجام پیوند کلیه ممکن است یکی از سه نوع ردّ پیوند رخ دهد که عبارتند از:

    • ردّ فوق حاد: آنتی بادی ‌های متصل به آنتی ژن ‌های سطح سلول آندوتلیال عروق که از سلول ‌های لنفوسیت B شخص سالم ترشح می شوند، باعث واکنش در بیمار می گردند. در این واکنش، سیستم کمپلمان (مجموعه ای از پروتئین های پلاسمایی) فعال شده و معمولاً اثرات عمیقی بر جای می گذارد. این ردّ فوق حاد ، در لحظه پیوند یا چند ساعت بعد از عمل پیوند روی می دهد.
    • ردّ حاد: این نوع، شایع ترین ردّ پیوند کلیه است و عامل آن، سلول‌های لنفوسیت T می باشد که یک روز یا چند هفته بعد از عمل پیوند اتفاق افتد. معمولاً برای جلوگیری از ردّ حاد پیوند، داروهای سرکوب کننده نیز تجویز می‌شوند.
    • ردّ مزمن: ردّی نهفته است که بدون هیچ علامت و نشانه ‌ای غالباً حدود یک سال بعد از پیوند، بروز می کند و عامل آن ناشناخته است؛ اما ردّ حاد، پیش بینی کننده بسیار بالای ردّ مزمن می باشد.

سنگ کلیه چیست

    سنگ کلیه (رنال کلکولوس یا نفرولیت)، جسمی سخت و متشکل از کانی های موجود در ادرار می باشد که معمولاً بدون هیچ نشانه ای از طریق مجرای ادرار دفع می‌شود؛ بخصوص اگر کوچک باشند. حال اگر اندازه سنگ کلیه به ۵ میلیمتر یا ۲/۰ اینچ برسد، مجرای میزنای بسته شده و موجب درد شدیدی به نام قولنج کلیوی در پهلوها و پشت می گردد که گاهی این درد به کشاله ران نیز کشیده شده و هر ۲۰ تا ۶۰ دقیقه یکبار تکرار می‌شود.
    سنگ های ادراری که در میزنای، لگنچه، مثانه و پیشابراه شکل می گیرند، انواع مختلفی همچون ترکیبات فسفات، سیستئین و اسیداوریک دارند که اصلی ترین سنگ آن از جنس کلسیم اُگزالات می باشد.

علائم سنگ کلیه

    • مهم ترین علامت سنگ کلیه ، درد بسیار شدید ناشی از گیر کردن سنگ در مجاری ادراری است وگرنه خود سنگ، علامت خاصی ندارد.
    • خیز یا ورم (تجمع غیر طبیعی آب و مایعات موجود در پلاسمای خون)
    • درد شدید در ناحیه پهلو و کمر (در پایین دنده ها)
    • درد منتشر شونده به سمت تحتانی شکم و لگن
    • ادرار صورتی، قرمز یا قهوه ای رنگ
    • تب و لرز در صورت وجود عفونت
    • احساس نیاز مداوم به دفع ادرار
    • هماچوری یا خون ادراری
    • درد در هنگام دفع ادرار
    • تهوع و استفراغ
    • انسداد
    • عفونت
    • اسهال

عوامل سنگ کلیه

    • اختلال غده پاراتیروئید و دفع بیش از حد کلسیم از ادرار
    • مصرف بیش از حد کلسیم به دلیل رژیم غذایی نامناسب
    • سابقه ابتلا به عفونت ادراری و بیماری‌ های متابولیک
    • ابتلا به بیماری ‌های گوارشی مثل التهاب روده
    • عدم تحرک افراد مبتلا به هیپرکلسیوری نوع دو
    • استفاده بیش از حد کلسیم و ویتامین C
    • رژیم غنی از کلسیم، سدیم و پروتئین
    • پر کاری تیروئید
    • کمبود در بدن
    • مصرف الکل
    • نقرس

درمان سنگ کلیه

    برای بررسی تشخیصی سنگ کلیه از روش های متعددی استفاده می شود که شامل: سی تی اسکن، آزمایش کامل ادرار و کشت ادرار، سونوگرافی کلیه، عکس شکم و اُروگرافی وریدی (تزریق داروی تشخیصی اشعه ایکس به داخل جریان خون برای بررسی کلیه ها و مجاری ادرار) می شود.
    در صورتی که سنگ کلیه، کوچک، منفرد و بدون عارضه انسداد و عفونت باشد، معمولاً به درمان خاصی نیاز ندارد. البته در بعضی موارد نیز با استفاده از داروهای سنتی می توان برای نابودی سنگ و نه دفع آن اقدام کرد.
    اما در مورد سنگ های بزرگتر که خود به خود دفع نمی شوند و دارای عوارض، عفونت و یا درد شدید می باشند، اقدامات درمانی از جمله سنگ شکنی کلیه برای حذف آن ها لازم است. سنگ های متأثر از کلسیم بالا نیز گاهی نیازمند برداشت جراحی بافت پاراتیرویید غیر طبیعی هستند.

روش های درمانی سنگ کلیه

    • سنگ شکنی با کمک امواج ماوراء صوت از خارج بدن [ ESWL ]
    • حل کردن سنگ به طریق شیمیایی
    • خارج کردن سنگ از طریق پوست
    • در آوردن سنگ با آندوسکوپ
    • جراحی باز

سرطان کلیه چیست؟

    سرطان کلیه نوعی سرطان شکل گیرنده در سلول‌های کلیه یا سلول‌های اوروتلیال درون لگنچه‌ های کلیه (محل تجمع ادرار) است و بیشتر در افراد بالای ۴۰ سال رخ می دهد. همچنین سرطان کلیه می‌تواند متأثر از یک تومور ثانویه سرطان دیگری در بدن باشد که از طریق متاستاز سرطانی یعنی گسترش و مهاجرت سلول‌های سرطانی از یک بافت به بافت ‌های دیگر منتقل شده باشد.
    اگر سرطان به بیرون از کلیه سرایت کند، سلول های آن در غدد لنفاوی اطراف پراکنده می‌شوند که گاهی به ریه ‌‌ها، استخوان‌ ها و یا کبد نفوذ می‌کنند و گاه ممکن است از یک کلیه به کلیه‌ دیگر منتقل گردند.

علائم سرطان کلیه

    سرطان کلیه در مراحل اولیه بیماری، علامت ظاهری خاصی ندارد و با علائم دیگر بیماری ها و اصولاً به ‌طور تصادفی و از طریق سی تی اسکن بقیه اندام ‌های بدن، کشف می‌شود.

    • لاغری غیر قابل توصیف و پائین آمدن توانایی بدن
    • درد در پهلوها یا یک طرف پهلو
    • هماتوری یا وجود خون در ادرار
    • وجود توده در پهلوها یا شکم
    • خستگی و سر درد مداوم
    • تورم در ناحیه پا و مچ پا
    • احساس فشار در شکم
    • تب و تعریق داغ
    • فشار خون بالا
    • کاهش اشتها
    • استخوان درد
    • سرفه خونی
    • تنگی نفس
    • کم‌خونی

علل سرطان کلیه

    عوامل خطرزای سرطان کلیه عبارتند از:

    • استعمال دخانیات
    • چاقی مفرط
    • فشار خون بالا
    • دیالیز طولانی ‌مدت
    • شغل های خطرساز: افراد شاغل در معرض مواد شیمیایی خاص، کوره‌ های زغال ‌سنگ، پنبه ‌نسوز، کادمیوم و دیگر عناصر.

روش‌ های درمان سرطان کلیه

    روش های درمان سرطان کلیه به مرحله بیماری، سن و سلامت عمومی بیمار بستگی دارد و در تمامی مراحل، بیمار را همراهی می کنند که برخی از آن ها شامل موارد زیر می شوند:

    عمل جراحی نفرکتومی
    این عمل جراحی برای استخراج کلیه از بدن انجام می شود و از نظر مرحله پیشروی سرطان، انواع گوناگونی از قبیل: برداشت کامل کلیه، برداشت جزئی از کلیه و برداشت ساده کلیه دارد. عمل جراحی، معمول‌ترین راه درمان سرطان کلیه است و دارای عوارضی همچون احساس ضعف، ناراحتی و خستگی می باشد.

    آمبولیزه کردن شریان
    آمبولیزه (مسدود) کردن شریان، نوعی درمان موضعی برای کوچک کردن تومور و کاهش علائم سرطان می باشد که گاهی قبل از عمل جراحی برای ساده‌تر کردن آن انجام می شود. در روش آمبولیزاسیون، پزشک لوله ای باریک به نام کاتتر را داخل رگ خونی اصلی پا (شریان کلیه) کرده و جریان خون کلیه را با کمک ماده‌ مسدود کننده اکسیژن و دیگر مواد لازمه رشد تومور می بندد؛ ولی آمبولیزه کردن شریان هم همچون دیگر روش ها، عوارضی دارد که شامل تب، کمردرد، حالت تهوع و استفراغ می شود.

    پرتودرمانی
    در روش پرتودرمانی ، از پرتوهای پر انرژی به منظور نابود کردن سلول ‌های سرطانی استفاده می‌شود و لازم به ذکر است که این نوع درمان، فقط بر سلول ‌های سرطانی ناحیه مورد نظر اثر می‌گذارد. عوارض پرتو درمانی هم شامل حالت تهوع، استفراغ، اسهال، کاهش تعداد گلبول‌های قرمز و سفید سالم خون (بخش دفاعی بدن)، خشک و حساس شدن پوست و ناراحتی در دفع ادرار می شود.

    درمان بیولوژیکی
    درمان بیولوژیکی ، نوعی درمان سیستمیک است که از سیستم ایمنی بدن (توانایی ذاتی بدن) برای مبارزه با سلول ‌های سرطانی استفاده می‌گردد. عوارض این روش، گاهی شبیه به آنفلولانزا مثل چاییدن، تب، درد مفاصل، ضعف، کم اشتهایی، اسهال، تهوع و استفراغ می باشد.

    شیمی درمانی
    در روش شیمی درمانی ، داروهای ضد سرطان وارد گردش خون شده و به سراسر بدن منتقل می شوند. البته این روش برای درمان سرطان کلیه خیلی هم مفید نیست. از جمله عوارض شیمی درمانی می توان به ریزش مو، تهوع و استفراغ، کم‌ اشتهایی، اسهال و یا سوزش لب و دهان اشاره کرد.

    دارو درمانی
    دارو درمانی در سرطان کلیه با دو داروی غیرفعال کننده موقت سیستم ایمنی و داروی متوقف کننده سیگنال‌های رشد تومور انجام می شود.

پروستات چیست؟

    غده پروستات ، یکی از غده های برون ریز مردانه است که در قسمت زیر مثانه و جلوی روده قرار دارد. این عضو، وظیفه ترشح یک مایع قلیایی برای حمل و تغذیه اسپرم را به عهده دارد؛ در واقع ترشحات پروستات، یک سوم از مایع منی را تشکیل می دهند.

هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات چیست؟

    هیپرپلازی خوش خیم پروستات ( BPH ) ، افزایش سایز پروستات است که باعث بروز مشکل در دفع ادرار می گردد. این بیماری از آن جایی که خوش خیم است، معمولاً سرطانی نمی شود ولی باعث بروز اختلالات جنسی خواهد شد.

علائم هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات

    • قطره قطره شدن انتهای ادرار
    • کاهش قطر و فشار ادرار
    • تأخیر در شروع ادرار
    • تکرر ادرار

تشخیص هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات

    • معاینه تورم پروستات با TR
    • سونوگرافی

درمان هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات

    روش های درمان مختلفی برای بزرگی پروستات وجود دارد که به عواملی همچون اندازه پروستات، سن، میزان درد و وضعیت کلی سلامت بیمار بستگی دارد.

    دارو درمانی: معمولاً برای درمان هایپرپلازی خفیف تا متوسط، دارو درمانی تجویز می شود.

    برداشتن پروستات از طریق مجرای ادرار: در این روش، با استفاده از یک اسکوپ نورانی در مجرای ادرار، به جز بخش بیرونی پروستات، تمام آن را خارج می کنند.

    برش پروستات از طریق مجرای ادرار: در این تکنیک هم با ایجاد یک یا دو برش کوچک بر روی پروستات، امکان حرکت ادرار در مجرای ادرار را تسهیل می کنند.

    گرما درمانی مایکروویو از طریق مجرای ادرار: در این روش، پزشک با استفاده از یک الکترود مخصوص و از طریق مجرای ادرار، وارد ناحیه پروستات می شود و با بهره گیری از انرژی مایکروویو تولیدی الکترود، بخش داخلی غده بزرگ شده را حذف می کند.

    تخریب سوزنی از طریق مجرای ادرار: در این شیوه، از طریق هدایت یک اسکوپ به داخل مجرای ادراری، سوزن ها را وارد غده پروستات کرده و سپس با استفاده از امواج رادیویی و گرمای حاصل از عبور امواج رادیویی از سوزن ها، قسمتی از بافت پروستات را که مانع عبور ادرار می شود، از بین می برند.

    لیزر درمانی: در این روش نیز با استفاده از انرژی بالای لیزر، قسمتی از بافت پروستات که مانع عبور ادرار از مجرای ادرار می شود را حذف یا تبخیر می کنند.

    پروستاتکتومی باز: در این تکنیک، پزشک جراح با ایجاد یک برش در قسمت پایین شکم، بافت پروستات را بر می دارد.

سرطان پروستات چیست؟

    پروستات ، غده‌ کوچکی در زیر مثانه آقایان است که اگر سلول های آن، با سرعت غیر عادی رشد کنند و بعد از پایان عمرشان از بین نروند، تجمع آن ها باعث ایجاد تومور شده و سرطان پروستات را بوجود می آورند. تومور شکل گرفته، در طی زمان به سایر بافت ‌ها، غدد لنفاوی و نهایتاً به استخوان‌ها سرایت کرده و به آن ها آسیب می زند.
    به طور کلی، تمام سلول‌های بدن همواره با یک سرعت مشخصی در حال رشد و تقسیم شدن هستند که بعد از مدتی از بین می‌روند؛ حال اگر این روند دچار اختلال گردد، نه تنها همان بخش بلکه سایر قسمت های بدن هم دچار مشکل می شوند.
    سرطان پروستات ، دومین سرطان رایج در آمریکا و دومین علت فوت ناشی از سرطان در میان مردان است؛ به گونه ای که از هر ۷ مرد، ۱ نفر به این سرطان مبتلا می باشد.

علل سرطان پروستات

    برخی از عوامل احتمال ابتلا به سرطان پروستات در آقایان عبارتند از:

    • سن: از سن ۵۰ سالگی به بعد، ریسک ابتلا به سرطان پروستات در آقایان افزایش یافته و معمولاً در سنین بالاتر از ۶۵ سال، شایع‌تر می باشد.
    • نژاد: سیاه‌پوستان آمریکایی بیش از دیگر نژادها در معرض ابتلا به این بیماری هستند و بالعکس، مردان آسیایی کمترین احتمال را دارند.
    • سابقه‌ خانوادگی: اگر اقوام نزدیک فرد، مبتلا به سرطان پروستات باشند، ریسک ابتلا نیز بالا می‌رود.
    • وزن: وزن بالا یا داشتن اضافه وزن هم ریسک ابتلا به سرطان پروستات را بیشتر می کند.

علائم سرطان پروستات

    گاهی سرطان پروستات به ‌صورت پنهان و بدون هیچ نشانه‌ای پیشرفت کرده و بعدها بروز می کند؛ بنابراین انجام آزمایش‌های منظم، در پیشگیری و درمان به موقع سرطان بسیار مهم است.

    از رایج‌ترین نشانه‌ های سرطان پروستات می توان به موارد زیر اشاره کرد:

    • درد و ناراحتی در لگن یا مقعد
    • وجود خون در ادرار یا منی
    • ناتوانی‌ های جنسی
    • درد به هنگام انزال
    • مشکل دفع ادرار
    • ادرار با فشار کم
    • تکرر ادرار
    • تورم پاها

آزمایش‌های تشخیص سرطان پروستات

    آزمایش آنتی‌ژن اختصاصی پروستات ، میزان PSA خون (پروتئین تولیدی غده پروستات) را اندازه گیری می کند. وجود بیش از حد این ماده در خون، نشانه مشکلاتی همچون التهاب، بزرگی پروستات و یا سرطان پروستات می باشد.
    بعضی مواقع بنابر تشخیص پزشکان فوق تخصص اورولوژی کلیه ، آقایان حدود ۵۰ ساله و یا بالا‌تر که خطر ابتلا به سرطان پروستات در آن ها بیشتر است، مورد معاینه‌ دیجیتال مقعد (DRE) یا سونوگرافی قرار می‌گیرند و در صورت مشکوک بودن، در مراحل‌‌ بعد بیوپسی (نمونه ‌برداری) تجویز می‌شود.

روش‌های درمان سرطان پروستات

    روش های درمان سرطان پروستات عبارتند از:

    • رادیوتراپی (پرتودرمانی): از بین بردن سلول های سرطانی با کمک اشعه ‌های قوی. (هزینه رادیوتراپی پروستات نسبت به سایر هزینه های سرطان بسیار ناچیز می باشد که در اکثر شهرهای ایران این روش انجام می شود.)
    • هورمون‌درمانی با جلوگیری از تولید هورمون تستوسترون (کمک کننده رشد تومورهای پروستات)
    • واکسن پروونج ( Provenge ): برای کمک به افراد در مرحله پیشرفته‌ سرطان پروستات
    • شیمی‌درمانی : استفاده از داروهای شیمیایی برای غلبه بر سلول‌ های سرطانی
    • براکی‌تراپی : قرار دادن ذرات رادیواکتیو در مجاورت تومور برای از بین بردن آن
    • سرمادرمانی : از بین بردن تومور با انجماد کردن بافت‌های منطقه‌ مورد نظر
    • اولتراسوندتراپی : هدف قرار دادن بافت پروستات تومور با گرم کردن
    • روش RFA : با استفاده از فرکانس‌های رادیویی برای کاهش درد بیماران
    • پروستاتکتومی رادیکال : خروج غده‌ پروستات از بدن
    • اولتراسوند : جهت نابود کردن سلول‌های سرطانی

آزواسپرمی یا بی نطفگی چیست؟

    آزواسپرمی یا بی نطفگی ، یکی از علل ناباروری در مردان می باشد و در واقع به نبود اسپرم در مایع منی مردان اطلاق می شود. از آنجایی که اسپرم، تنها یک درصد از مایع منی را تشکیل می دهد، فقدان اسپرم در مایع منی باعث بروز هیچ تغییری در آن و یا در میل جنسی مردان نمی شود؛ بلکه تنها تفاوت مردان مبتلا به آزوسپرمی با سایرین، در قدرت باروری آن هاست.

راه های تشخیص آزواسپرمی یا بی نطفگی

    از آنجایی که نبود اسپرم در مایع منی هیچ تغییر فیزیکی در آن ایجاد نمی کند، تنها راه تشخیص وجود و یا فقدان اسپرم و چگونگی کیفیت آن، انجام آزمایش اسپرم می باشد. این آزمایش در دو مرحله با فاصله یک هفته انجام می شود. در آزمایش اسپرم، با بررسی میکروسکوپی مایع منی می توان میزان تولید اسپرم توسط فرد را ارزیابی نمود.

انواع آزواسپرمی

    بیماری آزواسپرمی بر حسب علل ایجاد آن به دو نوع انسدادی و غیر انسدادی تقسیم می شود.

    • آزواسپرمی انسدادی: گاه بروز انسداد در مسیر انتقال اسپرم به مایع منی، باعث بروز آزوسپرمی می شود.
    • آزواسپرمی غیر انسدادی: گاه بیضه ها قادر به تولید اسپرم نمی باشند و این امر باعث بروز بیماری آزوسپرمی می شود. در این مورد، پزشک متخصص با توجه به سایز بیضه ها و سطح هورمون FSH در خون می تواند احتمال ابتلا به آزوسپرمی غیر انسدادی را تشخیص دهد. سایز کوچک بیضه ها و بالا بودن سطح هورمون FSH در خون، می تواند نشان دهنده آزوسپرمی غیر انسدادی و عدم قدرت باروری فرد باشد.

درمان آزواسپرمی انسدادی

    پزشک متخصص با توجه به شرایط بیمار، یکی از روش های درمانی زیر را برای درمان بیماری آزواسپرمی انسدادی پیشنهاد می کند:

    • بازکردن مجرای انزالی: اسپرم ها از طریق مجاری انزالی وارد مایع منی می شوند. در این روش، مجاری انزالی را از طریق مجاری ادراری باز می کنند تا اسپرم بتواند وارد مایع منی شود.
    • پیوند لوله منی بَر (واز): یکی از قسمت هایی که اسپرم برای ملحق شدن به مایع منی از آن عبور می کند، لوله منی بر است. زمانی که مشکل در این قسمت باشد، پزشک با استفاده از عمل جراحی به کمک میکروسکوپ برای رفع مشکل اقدام می کند.

درمان آزواسپرمی غیر انسدادی

    در آزواسپرمی غیر انسدادی، مرد توانایی تولید اسپرم را ندارد. امروزه با پیشرفت تکنیک های پزشکی، در بعضی از موارد درمان هایی برای این افراد معرفی شده است که در ادامه، این روش ها عنوان خواهد شد.

    • در صورتی که سایز بیضه کوچک نبوده و میزان هورمون FSH بالا نباشد، ممکن است با مصرف دارو فرد توانایی تولید اسپرم خود را باز یابد.
    • در مواردی که افراد دچار بیضه نزول نکرده باشند و جراحی به موقع صورت نگرفته باشد، ممکن است با مصرف دارو، بیماری تا حدودی برطرف شود.
    • اگر در آزمایش اسپرم فرد، مقدار کمی اسپرم وجود داشته باشد، امکان لقاح در محیط آزمایشگاه و باروری وجود دارد.

متخصصان کلیه و مجاری ادراری در یزد

افزودن مدرک بیشتر
انتخاب مدرک

مدارک مورد نیاز را ضمیمه کنید. | حداکثر سایز 10 MB | پسوندهای مجاز: jpg, jpeg, png, gif, pdf, rar, zip

CAPTCHA
لطفا صبر کنید